Review from ZWaremetalen

Wed, 26 Jul 2023 16:16:58 +0100

From: ZWaremetalen

Published: July 24, 2023

De Australiër Terry Vainoras startte in 2011 met Subterranean Disposition. Het titelloze debuut uit 2012 bevatte death/doom met een hoop effecten en bijgeluiden. Hij maakte flinke stappen met de opvolger uit 2016 (Contagiuum and the Landscapes of Failure) waarbij hij de saxofoon introduceerde als vast onderdeel van zijn muziek. We zijn alweer zeven jaar verder en album nummer drie is verschenen. Individuation is de titel van het werk en wederom heeft de muziek een enorme groei doorgemaakt. Natuurlijk speelt de doom metal een grote rol in zijn muziek, maar geregeld worden er uitstappen gemaakt naar death metal, black metal en wordt er flink geëxperimenteerd met de saxofoon waardoor sommige stukken enorm jazzy klinken.

Het schrijf- en opnameproces hebben behoorlijke vertraging opgelopen door de afgelopen coronaperiode. Terugkerende drummer Dan Nahum was, door de beperkende maatregelen, niet in staat af te reizen naar Melbourne. De opnamen van het drumgeluid zijn dan ook in Canberra gemaakt. Terry had graag bij de opname aanwezig willen zijn om op- en aanmerkingen te kunnen geven, maar hij had enorm veel vertrouwen in Dan en heeft deze veel meer creatieve vrijheid gegeven. Ook bassist Justin Min heeft in zijn thuisstudio de baspartijen opgenomen. Doordat Terry bepaalde onderdelen uit handen heeft gegeven is Individuation in feite het eerste album waarbij Subterranean Disposition meer als een band en niet meer als een eenmansproject gezien kan worden.

Individuation bevat vijf tracks en toch is de totale speelduur meer dan drie kwartier. De opener Arduous Becoming is meteen een nummer dat vol zit met variatie. Het opent als een bombastische, bijna funeral doom-achtige song met een lage, duistere grunt en waarbij de geluidseffecten op de achtergrond niet meer zijn dan Terry die wat aan het freaken is op de saxofoon. Op twee minuut vijftien schakelen we om naar een rustige passage waarin de saxofoon het belangrijkste instrument is en Terry met een cleane, fluisterende stem een heel andere kant van de band laat horen. Net als je een beetje gewend begint te raken aan deze passage, gaat het roer ineens rigoureus om terug naar de death/doom. Het melodieuze middenstuk brengt ons bij de gitaarsolo. De tweede helft van het nummer zit ook nog vol verrassingen en aan het eind heb je niet het gevoel dat er ruim tien minuten voorbij zijn.

De rest van het album is al even onvoorspelbaar en dat maakt hem zo verdomd interessant. Progressief in alle opzichten. In elk nummer horen we de saxofoon wel terugkomen. Terry is duidelijk beter geworden in het bespelen ervan. Het is gelukkig niet zodanig aanwezig dat het gaat vervelen. Gewoon goed gedoseerd. Ook het feit dat de overige muzikanten veel meer vrijheid hebben gehad in hun visie betreffende deze songs waardoor de bas en drums veel meer diepte en expressie hebben gekregen, draagt bij aan de diversiteit op Individuation.

Hou je net als ik van het wilde, verspringende element waarbij ook nog eens gespeeld wordt met vreemde timing, dan is dit nieuwe album van Subterranean Disposition zeker iets voor jou. Digitaal is dit werk al sinds 24 juni te beluisteren via de vele bekende streamingdiensten, fysiek moet deze schijf echter nog verschijnen. Dat staat gepland op 25 augustus.

Rating: 93/100

Reviewed by: Pjotr Giling

Review from Metal Storm

Wed, 26 Jul 2023 16:16:15 +0100

From: Metal Storm

Published: July 17, 2023

Original Link

If death-doom isn't enough to send shivers down one's spine, then how about a bit of jazz for you, then? That should do the trick, right?

The Australian death doom metal band Subterranean Disposition, who formed back in 2011, are now back after a seven-year absence, this time bringing to you their third and latest full-length release to date, Individuation. This release follows their 2012 self-titled debut, as well as their 2016 sophomore release Contagiuum And The Landscapes Of Failure. Now, considering Individuation only features five tracks, it's actually quite a lengthy album, with a total running length of forty-six minutes, so, inevitably, what we have here is five long death doom tracks, each with a heavy, slow-building atmosphere. However, there is much more to this album than just another regular standard death doom record with typically heavy, run-of-the-mill song structures.

The album begins with the epic ten-minuite opener, "Arduous Becoming". This track starts off with an exceedingly heavy, slow-to-mid-tempo build-up, nothing out of the ordinary for a death-doom album you might say, but after several short minutes things start to change, drastically. Suddenly, you're met by a jazzy guitar section, which is then accompanied by a saxophone, of all things, all before the wailing distorted guitar leads come into play. Straight after the midway point, the tempo suddenly comes to a grinding halt, at which point you're then introduced to soft, slow clean vocals, that is until you're once again hit by the jazz-cum-doom style featured earlier on in the track.

"Haunted Optimist" follows a similar pattern to the first track, with heavy death-doom riffs chugging away from the beginning, accompanied by deep menacing growls and occasional blackened shrieks. Now, it's through this track that the album truly begins to reveal its dark, mysterious, and nightmarish nature, doing so through hauntingly soft clean vocals, light creepy synth work, and eerily slow acoustic melodies. The atmosphere of this album is made all the more creepy when you hear what the next track, "Individuation", has to offer. Just like the previous track, this features a soft mid-section, except here you hear strange nocturnal animal sounds in the background behind the soft instrumentation. Along with the creepy mid-section, you have agonizingly hellish blackened shrieks, and an eerily haunting narration towards the end, making the title track the most atmospheric, and certainly the creepiest track on the album.

Individuation, however, isn't without faults. The experimentation is understandable, jazz and blackened elements incorporated into death-doom is a fine formula to go by, and the build-ups and soft eerie passages are certainly atmospheric. However, the overall structure often becomes a mish-mash, leading to a certain lack of flow required to keep the listener engaged. I find the saxophone often comes in unexpectedly, and as good as the musicianship skills are, it doesn't really fit in at times with the rest of the instrumentation. The vocalists themselves do a fine job, between the more commonly used death growls, demonic blackened shrieks, and haunting cleans. For the most part, each of the vocal styles come in at the right moments, but there are occasions where they lose their way in the structure. For the most part the album is relatively easy to follow, but there are strange and complex, and you could even say avantgarde-ish, moments, which are especially noticeable from midway on the closing track "Shadow Work", which I would say is the most experimental track on the album.

Aside from the structural mishaps, Individuation is a fine addition to this year's death-doom category, and Subterranean Disposition prove again they're more than capable of tapping into your darkest inner soul through their eerily dark, crushing soundscapes.

Rating: 7.3/10

Reviewed by: Andy Metal Freak

sd3-reviews

Review from ZWaremetalen

Review from Metal Storm